Berichten

De groeten uit ….

…. over religieus toerisme en identiteit

Wie heeft de mooiste kerk gezien? De indrukwekkendste moskee of de kostbaarste synagoge?
Dat zijn dingen die je gezien moet hebben, de hoogtepunten van onze vakanties. Als Nederlanders bezoeken we wat kerken. Of het nu in Maastricht is of in Ravenna, de kerk gaan we in. Zelfs de atheïsten onder ons gaan naar binnen om de grote religieuze bouwwerken van het verleden te bekijken. Doet het eigenlijk iets met ons? Of kunnen we evengoed het plaatselijke plein of park bekijken?

Vrijzinnig

Het is vrijzinnig om van vele religies iets te bekijken of te ervaren. Zoals Karin Armstrong schrijft in haar nieuwste boek, in vele religies is veel diepe kennis aanwezig over mens zijn, het leven en religieus zijn. Daarom is het ook zo boeiend wat rond te kijken. Maar als we aan andere religies snuffelen is weten we niet wat onze traditie is en wat we zelf eigenlijk vinden van iets. Natuurlijk is er geen collectieve religieuze identiteit, de katholiek, de protestant bestaat nauwelijks meer. Maar nu weten we op religieus gebied vaak niet goed wie we zijn. We vlinderen een beetje, nemen het liefst geen beslissing en geen verplichting. We spelen een beetje de eeuwige toerist.
Als we toerist zijn in het buitenland beseffen we heel goed dat we Nederlander zijn, dat blijven we als we die kerk of moskee in stappen. Maar wie steekt er niet stiekem of openlijk een kaarsje aan, maar heeft geen flauw idee wat het eigenlijk betekent of doet? Het doet toch wel iets meer met je of iets anders dan het park of het plein? Als mensen denk je dan over andere dingen na.

Laat van u horen

Christendom is niet vanzelfsprekend meer in Nederland. Het is realiteit dat mensen met een verschillende achtergrond samen leven in dit land. Het grootste deel is post christelijk en laten we dat dan ook zeggen. Met als neveneffect dat de grote ego’s die het wel duidelijk weten en ergens iets van vinden alle aandacht krijgen. Het is tijd dat religieus toeristen hun verhaal ook duidelijk en helder vertellen. Geef aan wat je inspireert, waar je iets aan hebt in het leven.

Hoera voor religieus toerisme, maar stuur ook eens een berichtje wat je hebt gevonden of mooi vindt?

Vrijzinnige horeca

Terras

Net toen bleek dat de zware wolken toch geen gevolgen zouden hebben en de zon een voorzichtige poging deed om iets van de dag te maken, werd een terrasje in orde gemaakt. Kleurige stoeltjes werden bij tafeltjes gezet waardoor een en ander een uitnodigende indruk maakte. De behoefte aan koffie deed ons op de uitnodiging in gaan, wij streken neer op het terras. Een wat morsige oudere man in de kleding van het café kwam naar ons toe. Zijn instructies kwamen niet helemaal over maar dat kan ook gelegen hebben aan mijn wat verminderde spraakverstaanbaarheid. Wij tekenden een bonnetje waarop onze koffiewensen waren vermeld. Even later verscheen een allervriendelijkste jongeman in dezelfde uitmonstering als zijn oudere collega. Hij kwam vragen of alles naar wens was. Zijn aangeboren handicap was hem van zijn gezicht of te lezen.

Liefde en toewijding

Korte tijd later kwamen er meer gasten op het terras en werd ons duidelijk wat hier speelde. Dit café werd grotendeels gerund door personeel met een verstandelijke beperking. Alleen de leidster en degene die over de kas ging waren niet gehandicapt. We raakten onder de indruk van de liefde en toewijding van deze mensen. Er ging ook wel eens iets mis. Op een gegeven moment glipte een schotel uit een van de handen. De reactie was verdriet. Grote biggeltranen vloeiden. Er werd echter tijd genomen om degene die dat was overkomen te troosten. Ondanks de toegenomen clientèle op het terras werd daar gewoon tijd voor gemaakt.

Zinvol

Van de kant van de bezoekers werd geen haast gemaakt. Men wachtte rustig op zijn bestelling. Het was echter niet alleen de sfeer die er heerste, maar ook het gevoel dat deze mensen op die manier kunnen functioneren, wat ons niet onberoerd liet. Het is te begrijpen dat een soortgelijke manier van meedraaien in de maatschappij niet voor iedereen met een verstandelijke beperking is weggelegd. Echter is het voor wie daarin past, een zinvolle manier van leven. Het gewoon opgenomen zijn in de maatschappij van alle dag lijkt voor deze mensen een grote voldoening met zich mee te brengen, afgaand op de vreugde, liefde en toewijding die ze aan de dag legden. Dat is denk ik, een ultieme manier om voor hen zingeving in hun bestaan te brengen.

Mens onder de mensen

Het gaat hun waarschijnlijk niet zozeer om de prestatie die ze leveren als wel om het gevoel een steentje bij te dragen aan het maatschappelijk bestel. Kortom, het gevoel mens te zijn onder de mensen.

Wouter Blokhuis

Meer blogs ….