Berichten

Kribbig met Kerst?!

Woensdagochtend 18 november. Ik was gaan slapen na de coronaconferentie en twee afleveringen van “The Crown”, tweede seizoen. Het koninkrijk wordt gekleineerd door de mythe grootsheid. Hoe iedereen daar dan weer onder lijdt.

Van de weeromstuit word ik veel te vroeg wakker. Nare dromen: er werd misbruik van mijn vertrouwen gemaakt, en nu voel me ongelooflijk naïef: Misschien ben je dat ook wel, Naïvo.

Zo stap ik met het verkeerde been, want met een vloek en een zucht mijn warme bed uit; met een bibberend “brr”, een kreunend “krr” en een schurend “chrr”. Buiten krast nog een kraai ook.

Ik hoor mezelf neuriën: “Zijn troon was een kribbe, zijn kroon was een kruis ..”.

Want ik had toegezegd dit stukje te schrijven over “Kribbig met Kerst?!”. Alleen, het woord “kribbe” keert niet terug in de nieuwere bijbelvertaling; ze hebben de voederbak laten staan.

Krr. “Kruis” en “Kribbe! Twee “krrr-woorden”: snerpend, vloekend, allitererend, altijd en eeuwig verwijzend naar hetzelfde ongemak van “niet welkom zijn”.

En “Christendom”..? Chrr.

Ik kan kribbig worden van dat het maar niet gelukt met de wereld. Dichterbij: met Nederland, of nog dichterbij: met de vrijzinnigen, of nog intiemer: met mijzelf. Die hopeloze hoop van ons, is dat kinderlijk naïef? Ik, bijvoorbeeld, hoopte dat we door corona tot inkeer zouden komen; dat Wil en Bau door het ijs en de mand zouden zakken, zoals Trump in de USA (denk ik, hoop ik). Hoop schuurt. Ik las: “Anders dan de Verlichting wil, is de mens niet sterk, maar zwak. De irratio heeft op z’n minst evenveel vat op hem als de ratio, zo niet meer.”

Maar nog altijd hoop ik dat de common sense gezond zal worden.

Is dat naïef? Blijft het bij vloeken en zuchten? Of stottert de geschiedenis slechts, in plaats van zich te herhalen? Komt er eens nog de grote zomer, of is dat klimaatverandering? Is er licht aan het einde van de tunnel, of is het de aanstormende metro?

De ziekte waar Jezus geen vat op kreeg, was hardnekkigheid.

Of – ligt dat nou ook aan mij..?

Ik hoop het en ga nu maar koffie maken. Word ik misschien weer opgewekt van.

Daarna de discipline van mijn stille tijd. Ik zal verder lezen in het nieuwe boek over Thomas Merton. Gisteren schreef hij over het kind in ons: de Mozart in de mens. Dat kind, dat een engel zag bij de buren, de hemel herkent in het aardse, welbehagen heeft in de mensen:  tegen de volwassen kribbigheid in.

Optimist, tot in de kist.

Ivo de Jong

Meer blogs …