Anne Zernike

Anne Zernike verbeeldde zich heel wat

In De mensch en zijn godsdienst, gepubliceerd in het eerste bezettingsjaar, brak de radicaalvrijzinnige theologe en NPB-predikante Anne (Manke) Zernike (1887-1972) een lans voor die vormen van vrijzinnigheid die geen uitwendige autoriteit erkenden van kerk, bijbel of dogma’s.[1]

Enkele jaren daarvoor had zij religie al eens geduid als een eeuwig licht dat, vallend door een wereldlijk prisma, waarin het uiteenspat in vele kleuren en vormen, altijd herleid kan worden naar die ene, ondeelbare, bron.[2] Voor Zernike lag in dat besef geen terugkeer naar de veiligheid van kerkmuren of christendom. Het inzicht vormde voor haar juist een schakel in het proces van het verder openbreken van de in haar ogen soms te dogmatische vrijzinnigheid. Een belangrijke rol zag zij daarin weggelegd voor de verdraagzaamheid.[3]

Katalysator

Het was de horror van het bombardement van Rotterdam – in de meidagen van 1940 –  die had gefungeerd als een katalysator in haar denken hierover. Terwijl in haar kerk (Het Nieuwe Verbond – Rotterdam Zuid) hen die alles verloren hadden en op de vlucht geslagen waren werden opvangen realiseerde Zernike zich dat ze niet langer – zoals ze in de jaren daarvoor wel had gedaan – op het aambeeld van de absolute weerloosheid moest slaan, maar op zoek moest naar manieren om te midden van verschillen samen verder te leven.

Anne Zernike

Anne (Mankes) Zernike (met ketting) te midden van leden van ‘haar’ NPB-afdeling op Rotterdam-Zuid – eind jaren ’30 (privé-collectie)

Verdraagzaamheid

Elkaar verdragen. Het met elkaar uithouden. In een tijd  waarin om mij heen allerhande koersen van uitsluiting in zijn en worden geslagen – en ik het daarmee soms maar moeilijk uithoud – inspireert en motiveert Zernike me om te zoeken naar die, soms ook wel eens wat utopische aanvoelende, contouren van verdraagzaamheid. Aanwijzingen vind ik in haar latere werk, maar ook in het overzien van haar levenswandel. Zelf was ze bepaald geen conflictvrije persoonlijkheid. Geen heilige. Geen rolmodel voor ‘pais en vree’. Een echt mens met een woelig leven, waarin werd nagedacht, gevoeld, gewonnen, verloren, gewikt, gewogen en heel veel gediscussieerd.

 

Anne Zernike raakt me vooral als ze, soms tastend, maar meestal met een scherpe pen of stem, aanwezig is in het debat en op zoek is naar ruimte. In het vinden van consensus of in gladstrijkende vriendelijkheden lijkt ze totaal niet geïnteresseerd. Het is haar vooral aangelegen ons duidelijk te maken dat te allen tijde de betrekkelijkheid van de vorm van de richting waar we denken toe te behoren ingezien moet worden. Dat geeft lucht en daar kan ware humaniteit beginnen.

Dialoog

De contouren van Zernikes’ denken over verdraagzaamheid zie ik de laatste jaren terug in het werk van mijn collega’s aan de Universiteit voor Humanistiek. In het doordenken van de ‘vreemde vrijheid van het scheppen […]’(Camus, 1954) of van het Tayloriaanse begrip ‘social imaginaries’, waarin gedeelde sociale verbeeldingen worden verkend om vanuit die verbeelding zowel te scheppen als zelf geschapen te worden.

Ook zie ik het terug in het idee van ‘learning in tension’, waarin mensen vanuit verschillende achtergronden – en zonder het ooit met elkaar eens te hoeven worden – in dialoog gaan, om letterlijk en figuurlijk een ruimte te scheppen voor zichzelf en elkaar.[4] Zijn het utopische gedachten en aanpakken? Ik denk het wel. Zijn ze daarmee ook ‘onmogelijke werkelijkheden’? [5] Dat geloof ik niet.

Froukje Pitstra

Noten

Anne (Mankes) Zernike (met ketting) te midden van leden van ‘haar’ NPB-afdeling op Rotterdam-Zuid – eind jaren ’30 (privé-collectie)

[1] A. Mankes-Zernike, De Mensch en zijn Godsdienst (Naarden 1941)

[2] A. Mankes-Zernike, ‘Historische Godsdiensten en Universeele Religie’. Geschrift nr. 5 van de Linker-werkgroep van Moderne Theologen (Assen 1938) pp. 25-29. ‘Moge het goddelijke licht, door verschillende facetten van het prisma gebroken, voor ieder een andere kleur hebben, het [is] toch een en hetzelfde licht, dat alle godsdiensten aanbidden.’

[3]De Mensch en zijn Godsdienst, pp. 122-123. ‘Het beste erfgoed der vrijzinnigheid is waarschijnlijk de verdraagzaamheid’.

[4] Zie o.a. publicaties van prof. dr. Hans Alma, prof. dr. Laurens ten Kate en dr. Caroline Suransky (allen leerstoel Globalisering en Dialoogstudies). Lees over de ‘vreemde vrijheid’ meer in de inaugurele rede van Ten Kate, bijzonder hoogleraar Vrijzinnige Religiositeit en Humanisme: L. ten Kate, De vreemde vrijheid. Nieuwe betekenissen van vrijzinnigheid en humanisme in de 21ste eeuw (Amsterdam, 2016)

[5] Utopie is een literair-filosofische term die vaak omschreven wordt als een ‘onmogelijke werkelijkheid’, een ideale wereld, een ideaal welke echter niet bereikt kan worden.

Meer informatie

Vrijzinnig Utopia
Inspiratiebronnen

drag queen

Leren van gemake-upte heren

Vrijzinnig Utopia, de ideale wereld dichterbij

Op de ideale vrijzinnige levensschool draagt men steile hakken, strakke jurkjes, valse wimpers, nagellak, een duimdikke laag make-up en een synthetische pruik. Tenminste, in ieder geval de heren. Want mijn ideale vrijzinnige levensschool haalt de mosterd bij drag queens. Of op z’n ordinair Hollands: travestieten. Van die gemake-upte heren valt namelijk heel wat vrijzinnigheid te leren.

Drag queen

Over twee maanden zal ik mijzelf onderdompelen in deze extravagante wereld. Dan breng ik in Californië een bezoek aan DragCon. Een conferentie rond de televisieshow RuPaul’s Drag Race. Daarin gaat RuPaul, één van ’s werelds bekendste drag queens, in een afvalrace op zoek naar America’s Next Drag Superstar. Inmiddels staat het negende seizoen in de startblokken en heeft de show zich wereldwijd – ook in Nederland – een ware cultstatus verworven. Maar wat valt hier nu van te leren?

In de eerste plaats dat drag queens met een fikse foundationkwast de hokjesgeest te lijf gaan. De geijkte grens tussen mannelijke en vrouwelijke rolpatronen wordt ongenadig in poederwolken gehuld. En wel op zo’n uitbundig flamboyante manier dat het de hele contourlijn tussen normaal en abnormaal vervaagt. Dat is exact de houding waar ik als vrijzinnige aan hecht: vanzelfsprekendheden voortdurend in vraag stellen en grenzen durven uit te wissen. Ook al doe ik dat zelf doorgaans met wat minder glitter.

Creatieve buitenbeentjes

Daarnaast biedt de drag scene een vrijplaats voor creatieve buitenbeentjes. Een thuis waar afwijkende ruimdenkers en -doeners de erkenning en herkenning vinden die ze daarbuiten vaak missen. Net als de vrijzinnigheid zal deze vrijplaats kwantitatief gezien in de marge blijven. Juist vanuit de kantlijn kun je echter voor vernieuwende impulsen zorgen. Zo hebben drag queens bijvoorbeeld een onevenredig grote rol gespeeld in de strijd voor LHBT-rechten. Bij uitstek die eigenwijs idealistische strijdvaardigheid zou in mijn ultieme vrijzinnige levensschool welig tieren.

Tot slot een laatste les in de woorden van RuPaul zelf: ‘Drag never, ever takes itself too seriously.’ Oftewel: neem jezelf flink op de hak en leef je leven met een langgewimperde knipoog.

Klaas Douwes, voorganger in Apeldoorn en lid van de Vrijzinnige zeven. Hij heeft deze blog geschreven in het kader van de communicatiecampagne Vrijzinnig Utopia.

demonstratie

Bidden met de voeten

Sinds jaren loop ik weer uit protest. De wereld vraagt er om en je moet ergens beginnen. Sommige mensen denken dat dit het enige is dat ik doe, maar het is maar een begin voor een betere samenleving. Het is lopen tegen niets doen en cynisme, het is bidden tegen wanhoop, het is je met je medestanders verbinden. Willen wij deze wereld veranderen, dan moeten wij in beweging komen. Want als je blijft zitten, gebeurt er niets.

Demonstratie

Soms weet ik ook niet precies waar ik moet beginnen of waar de oplossing ligt, alleen een duidelijk ‘dit niet’. Een demonstratie is geen ultieme wanhoopspoging, maar het laat zien waar je staat. Het versterkt hoop en het roept alle krachten op, in jezelf en in anderen. Niet blijven somberen in je eentje, met elkaar kunnen we wat.

De dag na de inauguratie van Donald Trump, op 21 januari, liep ik mee in de vrouwendemonstratie. Toen ik een foto van deze demonstratie op Facebook en Twitter zette, antwoordde iemand ‘deugpuntjes weer gehaald?’. Ik was verbijsterd. En schreef terug: ‘nee, bidden met de voeten.’ Je wilt ergens bij zijn, iets doen. @dehardewaarheit, zo heette de tweeter, denkt in deugpuntjes! Cynisme ten top. Misschien krijgt hij gelijk, maar voorlopig nog niet.

demonstratie

Deugpuntjes

Wat zijn deugpuntjes eigenlijk? Als je googled krijg je deugpietjes en die deugen helemaal niet. Deugpuntjes zijn misschien de stickers die mijn neefjes en nichtjes vroeger kregen als ze een werkje hadden gemaakt voor hun ouders. Zo werkt het niet meer, misschien kon je er vroeger mee in de hemel komen, nu niet meer. Er is een nieuwe generatie mensen, die de handen uit de mouwen steekt.

Er liepen in deze demonstratie veel jonge mensen mee met een creatieve boosheid. Ze hadden prachtige spreuken en droegen roze mutsjes. Het was goed er bij te zijn. Lopen is waarschijnlijk eenvoudiger dan schrijven, dat geef ik toe. Al lopend voel ik mij betrokken bij een tegenbeweging, meer dan als ik thuis blijf zitten.

Dromen

We dromen weer, we moeten wel, onze creativiteit en energie zijn wakker geschud. Blijkbaar hadden we de inauguratie van Trump nodig om in beweging te komen. Ook ik was ingedommeld. Er staat voor jonge mensen heel veel op het spel. We weten nu veel duidelijker hoe een betere wereld er uit kan zien.

Als je de straat op gaat, is dat niet het einde van een actie, maar een begin. Deze protesten zijn het begin. Geen deugpuntjes maar dromen delen, met humor, een eindje met elkaar oplopen, een beetje bidden met de voeten.

Word wakker we moeten de wereld redden!

Wies Houweling

Meer blogs lezen?

 

lege kerk

Kerken blijf bij de tijd

Chaos rond persoonsgegevens, waar zijn jullie bang voor?

De grote kerken krijgen in 2018 geen adreswijzigingen van de gemeenten door als hun leden verhuizen. Het past niet meer in onze samenleving om zo met het lidmaatschap van een kerk en de zorg voor mensen om te gaan. Het is geen verrassing, maar in 2018 wordt het een chaos in de administratie van veel kerken in Nederland, vooral RK en de PKN.

Kerken maken bezwaar tegen deze ontkoppeling van de basisadministratie van de gemeente aan de kerkelijke administratie. Het werk van de Stichting Interkerkelijke Leden Administratie (SILA). Waar zijn ze plotseling bang voor?

Verrassing?

Het is geen verrassing, want wat men al lange tijd vreesde wordt werkelijkheid. Waar zit nu de angst? Dat mensen zich makkelijker uitschrijven? Mijn collega heeft onlangs een ultieme poging gedaan om zich uit te schrijven bij de katholieke kerk. Gelukkig kun je daar op het internet nu voorbeeldbrieven voor krijgen. We klagen over nieuwsbrieven via de email waar we nooit meer vanaf komen, maar voor een kerkelijk lidmaatschap geldt dat niet?

lege kerk

Unieke Nederlandse folklore

Er zijn maar weinig landen waar dit gebeurt. In sommige Europese landen kun je wel zelf bij de overheid je religieuze voorkeur opgeven, en ook weer wijzigen. In bijvoorbeeld de VS is dit systeem ondenkbaar, omdat het in strijd is met de grondwet.

Volg de kleine geloofsgemeenschappen

Kleinere geloofsgemeenschappen zijn altijd zorgzaam voor hun leden.  De leden zijn zelf verantwoordelijk voor de in-,  en uitschrijving. Vrijzinnigen Nederland, de voormalige Nederlandse Protestanten Bond, heeft nooit meegedaan aan dit administratieve systeem. Zij staat dan ook open voor veel mensen met een dubbel lidmaatschap. Dat hoort bij vrijzinnigen.

Waar is de bezorgdheid om?

Het vermoeden is natuurlijk dat de grote kerken angstig zijn omdat ze zo misschien nog meer schaapjes verliezen. Zouden de kerken zich niet meer zorgen moeten maken over mensen die zich niet meer willen inschrijven?

Het zal toch niet zijn om de zorg voor de mensen die net buiten de diaconale of pastorale zorg dreigen te vallen? Dat is nu ook al een uiterst moeizaam gebied. De zorg van kerken strekt zich toch altijd veel breder uit dan haar leden? De kwetsbaren moeten we altijd en overal zoeken.

Autonome individuen melden zich wel als het hun uitkomt. Bovendien is lidmaatschap niet meer van deze tijd. Kerken wordt wakker: het is 2017.

Wies Houweling en Johan de Wit

 

 

 

zie de mens

Zie de mens

Het is de 1e dag van februari – de maand van de liefde, zou je kunnen zeggen, met Valentijnsdag in het verschiet. Commercieel gedoe, natuurlijk, dat is het ook, maar misschien toch ook een dag om stil te staan bij de liefde.

Laatst hoorde ik Ilse de Lange het lied ‘Ik geloof in jou en mij’ zingen van Boudewijn de Groot.  Oude woorden met dat mooie Twentse accent. Later zocht ik de tekst van het lied nog eens op en ik las: ‘je kunt niet alles zeker weten, alles gaat voorbij, maar ik geloof, ik geloof in jou en mij…….’.

Ik geloof in jou

Geloven in jou en mij. Geloven in de mens. Ik zag in museum de Fundatie in Zwolle de tentoonstelling ‘Zie de mens’. Een tentoonstelling over 100 jaar portretkunst – voor elk jaar 1 portret.  Honderd portretten dus, in verschillende vormen: schilderijen, beelden en foto’s. Vanuit het oogpunt van schoonheid vond ik niet alles mooi. Fascinerend was het wel – zeker naderhand, toen ik er verder over nadacht en het tentoongestelde dieper tot mij doordrong. Een mens gedraagt zich immers niet alleen maar ‘schoon’, maar zeker ook lelijk, ruw, schreeuwerig, opdringerig, sluw en leugenachtig.

Zie de mens

Kwetsbaar

Buiten de tentoonstelling om, liep ik nog een rondje door het museum, en in een hoek zag ik een aantal foto’s  hangen – van oorlogsveteranen die deelnamen aan VN-missies. Zij waren liggend gefotografeerd – droegen allemaal een camouflagebroek en hadden een ontbloot bovenlijf. Om aan te geven dat ze niet alleen militair zijn, maar ook mens, kwetsbaar en alleen. En zo voelden de foto’s ook aan – kwetsbaar. Op missie geweest in het kader van een conflict tussen landen; teruggekomen met misschien wel een innerlijk conflict. En daarna waarschijnlijk heel alleen gebleven, in de steek gelaten.

Ik geloof, ik geloof in jou en mij. Dat wilde ik zeggen tegen die foto’s – ik geloof  in de kwetsbaarheid, in de naaktheid, in dat wat een mens ten diepste is. In wat jij ten diepste bent, in wat ik ten diepste ben. Los van alles wat we zeker lijken te weten – met onze camouflagepakken aan en maskers op. Los van alles wat onzeker is – want, er is één ding zeker: ten diepste zijn we allemaal gelijk, even mooi en kwetsbaar, namelijk daar waar we ontsproten zijn aan die goddelijke bron van Licht.

Zie de mens

En dan kun je het met elkaar oneens zijn over gedrag of politiek, prima en logisch, maar als je je realiseert dat we onder dat camouflagepak en masker allemaal gelijk zijn, dan is er geen ‘anders’ meer. Dan is degene die op jouw pad komt je naaste, die je behandelt zoals jij zelf behandeld wilt worden. Als een mens, kwetsbaar en alleen, maar ook een mens van hoop en verlangen naar verbinding en ‘gezien worden’.

‘Je kunt niet alles zeker weten’…. maar wat ik wel zeker weet is dat het soms een grote opgave én een daad van liefde is: zó te kunnen kijken naar een ander. Zeker als die ander ideeën heeft en gedrag vertoont dat misschien wel walging, ongeloof en angst oproept.

‘Zie de mens’: een daad van liefde én verzet tegen alles wat de mens wil maken tot camouflagepakken, maskers en doemdenkers. Als we deze maand nu eens elke dag tegen iemand zeggen: ik geloof, ik geloof, ik geloof in jou & mij!

Helene Westerik, voorganger van Midden-Drenthe en lid van de Vrijzinnige zeven

 

blauwe kerst

Blauwe Kerst

In 2007 overleed mijn moeder op kerstmorgen, dat bepaalde heel lang mijn beleving van eerste kerstdag en eigenlijk het hele kerstfeest.  Daarom draag ik de kleur blauw tegen het kerstgeweld. Ik heb niets tegen de boodschap: dat het licht uiteindelijk de duisternis zal overwinnen, dat is een mooi verhaal.  Ik heb wel bezwaar tegen het te veel licht met kerst, zoveel licht dat er is geen duisternis meer te zien en door alle kerstmuziek hoor ik de stilte niet meer.

Kerstvrije omgeving

De kerstdagen kom ik wel door.  Met het lezen van  boeken die ik heb opgespaard, het kijken van mooie films en muziek te luisteren in mijn pyjama op de bank. Ik doe geen TV of radio aan, daar word ik gek van. Ik probeer ook al jaren in deze tijd winkels met te veel kerstgedruis te vermijden.

Steeds meer ontdek ik dat ik niet de enige ben.  Zou het interessant zijn anderen te ontmoeten en hun verhaal te horen? Ik vrees dat we geen kerstvrije omgeving kunnen vinden om met een groep koffie te drinken.

blauwe kerst

Blauw

Ik ben misschien een beetje tegendraads in de kerstijd, ik noem mijzelf ook vrijzinnig. In deze samenleving mag van alles, maar als je niets hebt met kerst, ben je zielig.  Met mijn blauwe kleding wil ik zeggen: ‘Het is OK om niet mee te doen met kerst’. Er zijn veel meer mensen voor wie de kerst niet prettig is. Zij voelen zich niet thuis in het ‘kerstgeweld’ dat elk jaar over onze samenleving heen komt. Er lijkt geen ontsnappen aan. Kunnen we een tegendaad stellen? Een stil protest, een klein gebaar. Ik draag blauw deze dagen, doe je mee? Misschien komen we elkaar ergens tegen en herkennen we elkaar.

Wies Houweling

Vlog Blauwe kerst
Meer blogs?

 

 

Groene bijbel

Een groene bijbel? Vrijzinnigen knippen en plakken al sinds 1820!

De nieuw verschenen groene bijbel is een bijbel op gerecycled papier waar teksten over natuur en duurzaamheid groen zijn gemarkeerd. Zo leg je accenten vast.

Thomas Jefferson (1743- 1826) deed dat al in 1820. Hij zette zijn eigen favoriete teksten over Jezus bij elkaar. Meer schrijvers,  theologen en exegeten gebruikten de evangelies uit de bijbel om een eigen verhaal te maken, naar die ene mens en naar die ene boodschap.

Unitariër

Jefferson was een groot inspirator voor de Unitariërs in de Verenigde Staten. Hij is auteur van de grondrechten van de VS: ‘Alle mensen zijn gelijk geschapen’. Een andere belangrijke uitspraak van hem is:  ‘We should all then live without an order of priests, follow the oracle of conscience, and say nothing about what no man can understand nor therefore believe.’

In deze tijden met politici als Donald Trump zou je bijna vergeten dat er ook zeer erudiete en hooggeleerde republikeinen zijn geweest.

Vrijzinnigen

Vrijzinnigen lijken ook vaak hun eigen bijbel samen te stellen. Eigenlijk denk ik dat iedereen dat stiekem doet. Ieder heeft wel zijn of haar favoriete delen en stukken die je liever overslaat. Er gaat heel veel tijd in zitten om een mooi en consistent verhaal uit al die kleine stukjes te maken. Dat deed Jefferson.

Er is zelfs enkele jaren terug een nieuw plakbijbel onder Jeffersons naam verschenen: de  ‘Jefferson Bible for the 21 century’ waarin ook alle inspirerende teksten uit de joodse, hindoeïstische, islamitische, boeddhistische en christelijke tradities zijn verzameld. Misschien kun je dat geen bijbel meer noemen, interessant is het wel.

Ik ben benieuwd welke ander knip-en plakbijbel het licht gaat zien. Misschien tijd om mijn eigen bijbel samen te stellen en in een tv-programma te presenteren!

Wies Houweling

Groene Bijbel
Meer blogs lezen?

 

Vrijzinnigen en de reformatie

Vrijzinnigen en de reformatie

Vrijzinnigen willen het feestje 500 jaar reformatie niet bederven, maar denken wel moet dit nou? Er zijn komend jaar prachtige activiteiten, maar wij zijn wat terughoudend over ‘de’ reformatie. Moet je dit nu echt vieren? Vrijzinnigen hebben oude wortels tot aan de reformatie toe. Liever gaan wij verder terug naar Erasmus dan naar Luther. Vrijzinnigen houden meer van semper reformanda dan van sola fide.

(Ecclesia semper reformanda est is een uitspraak die het steeds vernieuwende vermogen van kerk aangeeft en sola fide is de bekendste uitspraak van Luther ‘Bij geloof alleen’).

Protestanten in Nederland vieren 500 jaar reformatie groots. Ik doe mijn best maar ik word er niet echt warm van. Waarom vieren we reformatie? Er zijn vele slachtoffers gemaakt in naam van orthodoxie en in naam van de vernieuwers. Nog steeds is er strijd en vallen er doden om geloofszaken.

Vrijzinnigen en de reformatie

Oude schoolplaat

De oude schoolplaat van Luther in de Rijksdag in Worms is al jaren geleden van mijn studeerkamer naar het washok verdwenen. Een vertrouwd beeld bij het legen van de wasmachine. Ik houd hem ook niet vanwege de verering voor Luther, maar om een oude leraar die er zo mooi over kon vertellen. Het is een romantisch beeld.

In Nederland hebben we ook nooit zo heel veel met Luther gehad. Erasmus, Menno Simons en Calvijn waren veel invloedrijker. Theologisch vind ik eigenlijk altijd de geschiedenis van de doopsgezinden in Nederland veel interessanter. Die waren ook veel eerder dan Luther. Nu heeft iedereen recht op z’n eigen feestje, maar is Luther wel iemand om in Nederland feest mee te vieren?

Open kerk

Als vrijzinnige houd ik van het woord reformatie om de constante beweging die het aangeeft.  Voor mij is dat een kerk die open is naar de samenleving en reageert op wat daar gaande is. Een gemeenschap met vloeibare grenzen, dat klinkt heel vrijzinnig.

Wie er bij hoort en wie niet, niemand maakt zich daar druk over. Het is een doorlopend proces.  Zo’n open kerk is nog steeds nodig en heeft meer kracht dan het vieren van 500 jaar reformatie.

Ik ben liever vrijzinnig en dapper semper reformanda.

Wies Houweling

 

 

 

 

 

spiritualiteit

Wantrouw elke politiek zonder spiritualiteit!

Het Lucky tv filmpje van het tweede debat tussen de presidentskandidaten Hilary Clinton en Donald Trump is wereldwijd een grote hit en miljoenen mensen keken er naar. Het machtigste land ter wereld houdt presidentsverkiezingen. Het filmpje maakt op een milde, kwalitatief goede wijze, glashelder dat het een vertoning is die de democratie zwaar beschadigt.  Was het niet de democratie die vrede en welvaart bracht in de wereld? Het filmpje laat zien dat het een show is waar het gaat om wie de baas mag zijn en verder nergens anders over. Twee mensen die de tijd van hun leven hebben?

Gemeenschappelijke droom

Het belang van een gemeenschappelijke droom, een wereld waarin mensen waardig en in vrede samenleven, is niet meer terug te vinden in het huidige politieke debat. Het gaat alleen maar om belangenbehartiging en dikke ikken. Ook in de Nederlandse politiek zijn er nog maar weinig mensen met een droom. Zelfs het CDA als christelijke partij slaagt daar niet in en kleedt ons rechtstelsel uit op grond van angsten van mensen.

Angsten

Natuurlijk worden mensen angstiger als politiek een belangenstrijd is. Iedereen vraagt zich dan toch af wiens belang het zwaarst telt? Wie is de beste vechter (politicus) voor jouw belangen? Dat is bepalend voor de politieke keuze. Als jouw positie of standpunt niet terugkomt in het debat. Dan laat je politici maar praten of zingen. Als er geen gemeenschappelijk verhaal klinkt over een wereld waarvoor iedereen plek is voelen mensen zich vaak in de steek gelaten en kwetsbaar.

Inspraak brengt de hemel niet dichterbij

Veel politici denken dit probleem op te lossen door meer inspraak. Meer inspraak verandert dat niet, inspraak dient belangen en kweekt geen dromen. Het bevordert slechts de belangenstrijd van de individuen en die hebben zelden het geheel voor iedereen voor ogen.  Zonder een gemeenschappelijke droom, zonder hemel, is er geen richting naar een betere wereld.

In de hemel laten geloven

Ik geloof niet anders dan dat de hemel een plek is hier op aarde waarin ik durf te geloven dat we in vertrouwen vreedzaam samen kunnen leven, waar kinderen veilig zijn en kwetsbaren beschermd worden door iedereen.

Ik blijf geloven in die plek en zal daar elke politicus op toetsen en naar vragen, het gaat namelijk niet om het leven van politici, het gaat om onze samenleving.

Wies Houweling

Meer blogs lezen?

 

Ieder1

Ruimte voor een positief verhaal voor ieder1

Even geen ruimte voor cynisme, maar een tocht van ruim 5000 mensen met idealen. Idealen over een leefbare samenleving, waarin iedereen zonder discriminatie gelijke kansen heeft. Ik zie het als een positief teken.

Nasrdin Dchar

Hij riep in de DWDD op tot deze tocht voor ieder1 omdat hij denkt dat Nederland haar verhaal kwijt is. Het verhaal waarin iedereen een rol heeft. Een verhaal van empathie en gelijkwaardigheid. Een verhaal dat zijn kinderen en vele andere kinderen een veilige toekomst biedt.

Een parade

Het was geen protestmars zondag 26 september, maar een parade met gele ballonnen, T-shirts en spandoeken en veel muziek. Ik ging met de tram naar het Amstelstation in Amsterdam om daar bij de parade aan te sluiten en naar het Museumplein te lopen. Ik liep de hele tocht in de buurt van het dweilorkest dat prachtige dansmuziek speelde. Het was een feest te lopen in deze parade met zoveel blije mensen op deze zonnige zondag.

Brede glimlach in de tram

Het begon al in de overvolle tram naar het Amstelstation. De tram was vol mensen die gingen meelopen. In de Rivierenbuurt, een paar haltes voor het Amstelstation stapte een Surinaams Nederlandse vrouw in met een enorm verbaast gezicht, onmiddellijk gevolgd door een brede glimlach. ‘Wauw, ik vraag me af waar jullie allemaal heen gaan?’  Iedereen lachte terug. Dat was voor mij eigenlijk een van de belangrijkste dingen. Het liet aan mij ook de noodzaak zien van het gebaar. Er zijn zoveel mensen die strijden en lijden. Vaak alleen of in kleine groepjes zonder het van elkaar te weten. Het is goed dat  je het weet, ziet en belangrijk vindt, hoe moeizaam het proces ook is. Je wilt elkaar een hart onder de riem steken. Al waren er maar 10 mensen geweest, dan was ik nog gegaan.

ieder1

IJdel

Veel reacties van columnisten/ blogschrijvers en mensen op twitter waren negatief. Vele schrijvers gebruikten het om zichzelf als ‘realist’ te profileren, te laten zien dat zij weten waar het echt om gaat in Nederland. Zij, de verstandige critici, tegenover de mensen die dromen en idealen hebben. In ijdelheid doen zij voor elkaar niet zoveel onder.  Als alle filmers en fotografen die de parade nu filmden ook mee hadden gelopen was de hele stoet nog veel langer geweest.

Tweet: muziek verbindt

Ik heb geen selfie gemaakt, wel een mooi filmpje van het orkest waar ik vlakbij liep (en af en toe danste). Dat plaatste ik op twitter met de woorden: “muziek verbindt #ieder1’’.  Mensen zagen het en vonden het een mooie impressie, behalve een twitteraar die zichzelf Dutch Deacon Blues noemt. Hij tweette terug ‘Dat vonden de moslims in de Bataclan niet’. Deze opmerking verwijst naar de gruwelijke IS aanslag meer dan een jaar geleden in de Parijse concertzaal Bataclan.

Precies tegen dit soort cynisme loop ik mee en zal ik blijven meedoen aan initiatieven die verbinden en mensen een kans geven om te dromen en idealen te hebben.
Ok, genoeg gelopen en gedanst, er is werk aan de winkel.

Wies Houweling

Meer blogs lezen?